ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٧٥ - باب پنجاهم در شوق

احينى ما علمت الحياة خيرا لى و توفّنى اذا علمت الوفاة خيرا لى اللّهمّ انّى اسألك خشيتك فى الغيب و الشّهادة و أسألك كلمة الحقّ فى الرّضا و الغضب و اسألك القصد فى الغنى و الفقر و اسألك نعيما لا يبيد و قرّة عين لا تنقطع و اسألك الرّضا بعد القضاء و برد العيش بعد الممات و اسألك النّظر الى وجهك الكريم و شوقا الى لقائك فى غير ضرّاء مضرّة اللّهمّ زيّنا بزينة الايمان، اللّهمّ اجعلنا هداة مهتدين.

استاد امام [رحمه اللّه‌[١]] گويد [كه‌] شوق [از جاى‌[٢]] برخاستن دل بود بديدار محبوب‌[٣] [و شوق بر قدر محبّت بود[٤]].

از استاد ابو على [دقّاق‌] شنيدم كه ميان شوق و اشتياق فرق كرد[٥] و گفت شوق بديدار بنشيند و اشتياق بديدار بنشود[٦].

[و در اين معنى گفته‌اند:

نصرآبادى گويد همه خلقانرا[٧] مقام شوق است و [هيچكس را[٨]] مقام اشتياق نيست و هركه اندر حال [اشتياق‌] شد جائى رسد كه او را نه اثر ماند و نه قرار[٩].

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: و آرزومندى بديدار دوست.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: كى گفت فرق بود ميان شوق و اشتياق.

[٦] - مب: به ننشيند.

[٧] - مب: خلق را همه.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: هايم در آن كار چنان شود كى ويرا نه قرارگاهى ماند و نه اثرى.