ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٨٠ - فهرست اصطلاحات و نوادر لغات

قرب و بعد، ص ١٢٤- ١٢٧

قصص‌گوى: آنكه امور دينى و قصه‌ها و احوال پيغمبران و رچال دين را براى عموم مى‌گفت و بقصد ترهيب و ترغيب آنها را شاخ و برك مى‌داد. ص ١٣٩، س ٤

قطب: شيخ و مرشد سرسلسه بلحاظ آنكه مدار امور سالك يا جهان بوجود او باز بسته است. ص ٢، س ٢٠

قطع افتادن: گرفتار دزد و راهزن شدن.

ص ٤٤، س ٦

قوم: صوفيه. ص ٩٢، س ١٠

كجايى: حالت چيزى كه در مكان واقع است. ص ١٥، س ١٦

كدينه: چوبى كه گازران بر لباس پس از خيسانيدن مى‌كوفته‌اند.

كسب: عملى كه باراده حق تعالى بر دست بنده جارى شود. ص ١٧، س ١٩

كعب الغزال: نوعى از شكرپاره. ص ٢٥٦، س ٢

كعك مصرى: نان كاك كه در مصر مى‌پخته‌اند (كعك نانى است كه از آرد و شير و شكر مى‌سازند نظير نان روغنى). ص ٢٥٦ س ٢

كوتاهى: اختصار كلام. ص ١٤، س ٥

گاه آمدن: رسيدن وقت عملى يا چيزى.

ص ٢٨، س ٥

گرسنه: گرسنگى. ص ٣٤، س ١٩

گرمگاه: وقت گرمى روز، هاجره. ص ٣٧٦، س ٦

گوش داشتن: مراقبت كردن، انتظار بردن.

ص ١٣٨، س ٣

لوامع، ص ١١٩- ١٢١

لوائح، ص ١١٩- ١٢١

مبسوط: صوفى در حال حصول بسط. ص ٩٥ س ٩

متساكر: سالكى كه سكرش تمام نبود بسبب ضعف وارد. ص ١١٢، س ١٤

متسمع: آنكه بوقت شنود. ص ٦١٩، س ١٠

متفرس: آنكه در پرتو سواطع انوار الهى معانى را ادراك كند. ص ٣٦٩، س ٦

متوسم: كسى كه از روى دلائل و علامات ظاهر بسر و باطن پى‌برد. ص ٣٦٩، س ٣

مجس: نبض. ص ٥٥، س ٢١

محاضره، ص ١١٧- ١١٩

محدث: جع: حدث. ص ١٣، س ٩

محدث: آنكه بدو الهام رسد و امور را چنان دريابد كه گويى از غيب بوى گفته‌اند، كسى كه فرشتگان با وى سخن گويند.

ص ٥٤٠، س ١٠

محدثى: حالت چيزى كه وجودش مسبوق بعلت است. ص ١٥، س ٢٢

محق: زوال بشريت و آثار آن. ص ١١٣، س ١٦

محو زلت: نفى اعمال زشت و آنچه مخالف‌