ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٩٢ - باب چهل و چهارم در احكام سفر

گفته‌اند هركه يار او، او را[١] گويد برخيز، گويد تا كجا، همراه نباشد[٢] و همراهى را نشايد[٣].

از ابو على رباطى حكايت كنند كه گفت با عبد اللّه مروزى‌[٤] صحبت كردم، و پيش از آنك من با وى صحبت كردم در باديه رفتى بى‌زاد[٥] چون من بصحبت وى رسيدم‌[٦]، مرا گفت چگونه‌[٧] دوستر دارى آنك امير تو باشى يا من گفتم تو امير[٨] باشى گفت بر تو بادا بطاعت‌[٩] داشتن من گفتم آرى‌[١٠]، توبره برگرفت و زاد اندر نهاد و در پشت كشيد، هرگاه‌[١١] كه گفتمى بمن‌[١٢] ده تا [پاره‌[١٣]] برگيرم گفتى امير منم ترا بطاعت من بايد[١٤] بود [اتّفاق را] شبى ما را باران گرفت تا بامداد بر سر من بايستاد[١٥] و گليمى [داشت‌[١٦]] بر سر من بداشته [بود[١٧]]

[١] - مب: دوست وى ويرا.

[٢] - مب: وى دوستى را نشايد.

[٣] - مب: از وى نيايد. متن عربى اضافه دارد:

[٤] - مب: رازى. اصل: مطابق متن عربى است.

[٥] - مب: كى وى بى‌زاد باديه بگذاشتى.

[٦] - مب: چون در صحبت وى شدم.

[٧] - مب: كدام.

[٨]- مب: امير تو.

[٩] - مب: باد طاعت.

[١٠] - مب: سمعا و طاعة.

[١١] - مب: مرا گفت توبره بياور بياوردم فراگرفت و زاد در وى نهاد و در پشت گرفت و برفت و هر وقت. اصل: مطابق متن عربى است.

[١٢] - مب: آخر فرا من.

[١٣] - مب: ندارد.

[١٤]- مب: تو طاعت دار.

[١٥] - مب: ايستاده بود.

[١٦] - مب: ندارد.

[١٧] - مب: ندارد.