ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٤٨ - باب چهلم در دعا

و گفته‌اند دعاء عام‌[١] بگفتار بود و دعاء زاهدان بافعال [بود] و دعاء عارفان باحوال.

و گفته‌اند بهترين دعاها آنست كه از اندوهى خيزد.

[كسى ازين طايفه گفتست چون از خداى حاجتى خواهى بهشت خواه كه بود كه آن روز روز اجابت تو بود.

و گفته‌اند زبان مريدان گشاده بود بدعا و زبان محقّقان از آن بسته بود.

واسطى را گفتند دعا كن گفت ترسم كه اگر دعا كنم گويند اگر اين ميخواهى كه ما ترا نهاده‌ايم ما را متّهم داشته و اگر آن ميخواهى كه ترا نيست نزديك ما، ثناء بد كرده باشى و اگر رضا دهى كار تو ميرانيم چنانك قضا كرده‌ايم‌[٢].]

از عبد اللّه منازل‌[٣] حكايت كنند كه [وى‌] گفت پنجاه سالست تا [هيچ‌[٤]] دعا نكرده‌ام و نخواسته‌ام تا هيچكس‌[٥] مرا دعا كند.

و گفته‌اند دعا نردبان گناه‌كارانست.

و گفته‌اند دعا رسالت دادن بود تا دوستان بيكديگر نامه نويسند كار نيك بود[٦].

و گفته‌اند زبان گناه‌كاران اشك بود.

از استاد ابو على شنيدم گفت گناه‌كار چون بگريد بخداى تعالى نامه نبشته باشد[٧] و اندرين معنى گفته‌اند:

[١] - مب: عوام.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: عبد اللّه بن مبارك. اصل: مطابق متن عربى است.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: و نخواهم كى.

[٦] - مب: مراسلت است تا مادام مراسلت باقى بود كار خوب بود.

[٧] - مب: چون بنده بگريد با خداى مراسلت كرد.