ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٤٩ - باب چهل و هشتم در معرفت

ابو بكر ورّاق گويد خاموشى عارف نافع‌تر [بود[١]] و كلام وى‌[٢] خوشتر [بود[٣]].

[ذو النّون گويد زاهدان امير آخرت‌[٤] باشند و ايشان درويشان عارفانند[٥]].

جنيد را پرسيدند از عارف گفت اندر خواب جز خدايرا نبيند و با كس جز او[٦] موافقت نكند و سرّ خويش جز بر وى نگشايد.

[بعضى را از مشايخ پرسيدند كه خداى را بچه بشناختيد[٧] اين بيت بگفت:

جريرى گويد كه بو تراب را از صفت عارف پرسيدند گفت آنكه هيچ او را تيره نكند و همه تيرگى بوى صافى شود].

و [بو] عثمان مغربى گويد عارف را نور علم روشنايى دهد بدان روشنايى‌[٨]

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: و كلامش.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - متن عربى: ملوك الاخرة. پادشاهان روز واپسين‌اند.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: و جز با وى.

[٧] - متن عربى اضافه دارد: فقال بلمعة لمعت بلسان مأخوذ عن التمييز المعهود و لفظة جرت على لسان هالك مفقود يشير الى وجد ظاهر و يخير عن سر ساترهو هو بما اظهره و غيره بما اشكله ثم انشد. گفت خدا را شناختم بنورى كه تافت از زبان شخصى منقطع و بازگرفته از تمييزى كه مردم مى‌شناسند و كلمه كه جارى شد بر زبان شخصى نيست شده از صفات خود و گم شده و نايافتنى در بحر توحيد كه او بوجدى آشكار اشارت مى‌كرد و از رازى نهفته خبر مى‌داد كه از جهت اظهار، عين وى بود و از جهت نهفتگى جز وى بود آنگاه برخواند.

[٨] - اصل: انوار علم روشن كند.