ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٠٦ - باب پنجاه و چهارم آنچه در خواب بدين قوم نمايند

از من آرزوها ميخواهند[١] مگر ابو يزيد كه مرا ميخواهد[٢].

يحيى بن سعيد القطّان گويد [كه‌] حق را جلّ جلاله‌[٣] بخواب ديدم گفتم يا رب چند خوانم ترا[٤] و [مرا[٥]] اجابت نكنى گفت يا يحيى ما آواز تو دوست ميداريم‌[٦].

بشر بن الحارث گويد [كه امير المؤمنين‌] علىّ [بن ابى طالب‌[٧]] را ٧‌[٨] بخواب ديدم گفتم [يا امير المؤمنين‌[٩]] مرا پندى ده گفت چه نيكو بود شفقت نمودن‌[١٠] توانگران بر درويشان براى خداى‌[١١] و نيكوتر از آن تكبّر درويشان بر توانگران [بايمنى بخداى گفتم يا امير المؤمنين زيادت كن‌[١٢]] اين بيتها[١٣] بگفت:

[شعر[١٤]]

حسن عصام شيبانى را بخواب ديدند [گفتند او را كه‌[١٥]] خداى با تو چه‌

[١] - مب: خلق همه از من غير من مى‌طلبند.

[٢] - مب: مى‌طلبد.

[٣] - مب: تعالى.

[٤] - مب: ترا خوانم.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: دوست دارم كى آواز تو شنوم.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: رضوان اللّه عليه.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠]- مب: عطف و مهربانى.

[١١] - مب: طلب ثواب مغفرت را.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: و اين بيت.

[١٤] - مب: ندارد.

[١٥] - مب: ندارد.