ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٠٨ - باب بيست و پنجم در رضا

باب بيست و هفتم در ارادت‌

قال اللّه تعالى و لا تطرد الّذين يدعون ربّهم بالغداة و العشىّ يريدون وجهه.

انس گويد رضى اللّه عنه كه پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم گفت چون خداى عزّ و جلّ بنده را «١» نيكوئى خواهد او را كار فرمايد گفتند يا رسول اللّه چون كار فرمايد گفت ويرا توفيق دهد بكارى نيك پيش از مرگ.

استاد امام گويد رحمه اللّه ارادت ابتداء راه سالكان باشد «٢» و آن ناميست [مر] نخستين منزل قاصدانرا بخداى [سبحانه‌ «٣»] و تعالى و اين صفت را ارادت نام كرده‌اند زيرا كه ارادت مقدّمه همه كارها باشد [و] هرچه ارادت بنده بر آن مقدّم نباشد نتواند كرد چون اين اوّل كار بود آنرا كه طريق خداى عزّ و جلّ ورزد ارادت نام كردند مانند قصد اندر كارها كه مقدّمه آن بود و مريد بر موجب اشتقاق آنست كه‌

______________________________

(١)- مب: به بنده.

(٢)- مب: طريق سالكان بود.

(٣)- مب: ندارد.