ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٦٧ - باب چهل و نهم در محبّت

كه من ترا دوست دارم، بحقّ من بر تو كه تو نيز مرا دوست دارى.

عبد اللّه بن مبارك‌[١] گويد هركه او را محبّت دادند و بمقدار محبّت او را خشيت ندهند او فريفته باشد.

و گفته‌اند محبّت مستيى بود كه خداوند وى با هوش نيايد الّا بديدار محبوب و آن مستى كى بوقت مشاهدت افتد آنرا وصف نتواند كرد[٢].

[گفته‌اند:

استاد بو على اين بيت بسيار گفتى:

و استاد ابو على را كنيزكى بود نام وى فيروز و دوست داشتى او را بحكم آنك‌[٣] خدمت او بسيار كرده بود، روزى استاد گفت فيروز مرا رنجه ميدارد و بر من دراز زبانى‌[٤] ميكند، ابو الحسن قارى گفت باين كنيزك چرا رنجه ميدارى اين پير را[٥] گفت زيرا كه او را دوست دارم.

[يحيى بن معاذ گويد مثقال ذرّه از دوستى بر من دوستر از عبادت هفتاد ساله بى‌دوستى‌].

[١] - اصل: عبد اللّه منازل. خلاف متن عربى است.

[٢] - مب: محبت مستى است و سكرى كى صاحب آن با هوش نيايد تا مشاهدت محبوب خويش بيند پس آن سكر[ كه‌] در شهود بود بوصف درنيايد.

[٣] - مب: پيروز نام و ويرا دوست داشتى كى. متن عربى، نسخه بغداد: فيروزه. چاپ مصر: فيروز.

[٤] - مب: از وى شنيدم كى گفت پيروز مرا مى‌رنجاند و بر من زبان درازى.

[٥] - مب: او را گفت اين پير را بچه مى‌رنجانى.