ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٣٣ - باب پنجاه و پنجم در وصيّت مريدان

نگيرد زيرا كه ايستادن مريد بتر بود از فترت او[١].

و فرق بود ميان فترت و وقفت و فرق‌[٢] آن بود كه فترت بازگشتن بود از ارادت و بيرون آمدن از آن طريق‌[٣] [و] وقفت ايستادن بود از راه رفتن بخوش آمد [كسلى و كاهلى‌] و هر مريد كه در ابتداى كار كاهلى پيشه گيرد ازو هيچيز[٤] نيايد.

و چون پير او را[٥] امتحان كرد واجب بود بر وى كه ذكر او را[٦] تلقين كند[٧] [چنانك پير صواب بيند] گويد تا آن نام بر زبان همى‌گويد[٨] پس بفرمايد[٩] تا دل با زبان‌[١٠] راست دارد و گويد تا دايم بر آن ذكر باشد چنانك پندارى كه دائم با خداى خويش است و تا توانى بر زبانت جز آن ذكر نرود[١١].

و فرمايد تا دائم‌[١٢] بر طهارت باشد و نخسبد مگر از غلبه خواب و از طعام‌

[١] - مب: كه فرو ايستادن مريد بتر از فترت بود.

[٢] - مب: و فرق وقفت و فترت.

[٣] - مب: و از آن بيرون آمدن.

[٤] - مب: از كار فرو ايستد از وى چيزى.

[٥] - مب: ويرا.

[٦] - مب: بر وى واجب آمد كى ويرا ذكر.

[٧] - مب: كند از ذكرها.

[٨]- مب: و فرمايد تا آن ذكر مى‌گويد بزبان.

[٩] - مب: فرمايدش.

[١٠] - مب: و زفان.

[١١] - مب: و بگويد تا بر آن مداومت كند و چنان پندارد كى گويى بدل با خداى استى و هيچ‌چيز نرود بر زبان وى مگر آن چيز كى تلقين گرفته بود.

[١٢] - مب: پس فرمايدش پيوسته تا.