ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٦٨ - باب چهل و نهم در محبّت

گويند روز عيدى جوانى بيرون آمد و مردمان ايستاده، وى اين بيت همى‌گفت‌[١].

شعر:

و خويشتن از بامى بزرگ‌[٢] بيفكند و بمرد.

[و حكايت كنند كه يكى از هند بكسى عاشق شد، آنكس بسفر مى‌شد، اين بوداع او بيرون رفت، يك چشم او بر فراق آن دوست بگريست و يك چشم نگريست هشتاد و چهار سال‌[٣] عقوبتش كرد بدان كه برهم نهاد كه چرا در فراق دوست وى نگريست. و درين معنى گفته‌اند:

يحيى بن معاذ گويد هركه محبّت نشر كند نزديك كسى كه اهل آن نباشد او اندر آن دعوى مدّعى بود[٥].

[١] - مب: جوانى روز عيد بر مردمان مشرف گشت و اين بيت بگفت.

[٢] - مب: از بام بلند.

[٣] - متن عربى، نسخه بغداد. اربعا و ستين سنة.

[٤] - متن عربى اضافه دارد: و قال بعضهم كنا عند ذى النون المصرى فتذاكرنا المحبة فقال ذو النون المصرى كفوا عن هذه المسئلة لا تسمعها النفوس فتدعيها ثم انشأ يقول

[٥] - مب: نه بر اهل وى در دعوى وى مدعى باشد.