ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٥٤ - باب چهل و نهم در محبّت

بزبان علماء ارادت بود و مراد قوم بمحبّت ارادت نيست زيرا كه ارادت‌[١] بقديم تعلّق نگيرد الّا آنك حمل كنند بر ارادت تقرّب بدو جلّ جلاله‌[٢] و تعظيم او را[٣] و ما ياد كنيم از تحقيق اين مسئله طرفى‌[٤] ان شاء اللّه [تعالى‌].

امّا محبّت حق تعالى بنده را ارادت نعمتى بود مخصوص برو[٥] چنانك [رحمت وى‌] ارادت انعام بود، [پس‌] رحمت خاص [تر] بود از ارادت [و محبّت‌[٦]] خاص‌تر بود [از رحمت‌[٧]] [پس‌] ارادت خداوند[٨] تعالى آن بود كه ثواب [و انعام‌] ببنده رساند و انعام را[٩] رحمت خوانند[١٠] و ارادت او [جلّ جلاله‌[١١]] بدانك مخصوص كند او را، بقرب او[١٢] [و احوال بزرگ، آنرا محبّت خوانند و ارادت او يك صفت است‌[١٣]] بر حسب تفاوت آنچه بدو[١٤] تعلّق گيرد. نامش‌[١٥] مختلف گردد[١٦] چون بعقوبت تعلّق گيرد [آنرا] خشم خوانند، و چون بنعمتهاء[١٧] عام تعلّق گيرد رحمت [خوانند[١٨]] و چون تعلّق‌

[١] - مب: ارادت بود و مراد قوم.

[٢] - مب: بتقرب بوى.

[٣] - مب: ويرا.

[٤] - مب: و ما طرفى از تحقيق اين مسئله ياد كنيم.

[٥] - مب: بر وى.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: خداى.

[٩]- مب: و آنرا.

[١٠] - مب: گويند.

[١١] - مب: ندارد.

[١٢] - مب: كى بنده را مخصوص گرداند تقرب است. خلاف متن عربى است.

[١٣] - مب: ندارد.

[١٤] - مب: بوى.

[١٥] - مب: نام وى.

[١٦] - مب: شود.

[١٧]- مب: برحمت. اصل: مطابق متن عربى است.

[١٨] - مب: ندارد.