ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٥ - باب دوم در ذكر مشايخ اين طريقه و آنچه از سيرة و قول ايشان دليل كند بر تعظيم شريعت

كند و از سخن حق مزه نيابد و ويرا حلاوة نباشد از ذكر، اگرچه بسيار بر زبان آورد از قول خداى عزّ و جلّ سأصرف عن آياتى الّذين يتكبّرون فى الأرض بغير الحقّ.

جريرى گويد رؤيت اصول باستعمال فروع بود و درست كردن فروع بعرضه كردن بود بر اصول و راه نيست بمقام مشاهده اصول مگر ببزرگ داشتن [آنچه خداى بزرگ داشت از وسائط و فروع.]

و از ايشان بود ابو العبّاس احمد بن محمّد بن سهل بن عطا الادمىّ از بزرگان و پيران متصوّفه بود و از علماى‌[١] ايشان بود. خرّاز او را بزرگ داشتى و از اقران جنيد بود، صحبت ابراهيم مارستانى كرده بود و وفات او اندر سنه تسع و ثلثمايه بود.

ابو سعيد قرشى گويد ابن عطا گفت هر كى خويشتن بآداب سنّت آراسته دارد دل ويرا خداى عزّ و جلّ بنور معرفت منوّر گرداند و هيچ مقام نيست برتر از مقام متابعت‌[٢] دوست اندر فرمانها و افعالها و اخلاقهاء او.

ابن عطا گويد بزرگترين غفلتها غفلت بنده‌ايست كه از خداى غافل بود و از فرمان وى و آداب معاملات وى.

ابن عطا گويد از هرچه ترا پرسند اندر ميدان علم بجوى و اگر آنجا نيابى اندر ميدان حكمت بجوى و اگر نيابى بتوحيد وزن كن و اگر اين سه جاى نيابى بروى ديوباززن.

و از ايشان بود ابو اسحق ابراهيم بن احمد الخوّاص رحمة اللّه عليه از اقران جنيد و آن نورى بود و او را اندر توكّل و رياضتها حظّ فراوان بود، وفاة وى اندر سنه احدى و تسعين و مأتين بود بشهر رى و علّت شكم داشت و هرگاه كه برخاستى‌

[١] - اصل: و علم ايشان.

[٢] - اصل: برتر از موافقت.