ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٩٨ - باب سوم در تفسير الفاظى كى ميان اين طايفه رود و آنچه از آن مشكل بود

اندر وى تغيّر است [و] اهل تمكين حال ايشان از تغيّر بر گذشته باشد و ايشان محو باشند اندر وجود عين، ايشانرا نه هيبت بود و نه انس و نه علم و نه حس.

و حكايتى معروفست از ابو سعيد خرّاز كه گفت اندر باديه راه گم كردم و همى‌گفتم. شعر:

معنى اين آن بود كى گويد تكبّر كنم و ندانم از كبر كى‌[١] من خود كيم مگر آنك مردمان همى‌گويند از من، كبر آرم بر پريان و آدميان و اگر كسى نيابم كه كبر آرم، بر خويشتن كبر آرم اين تكبّر بمعنى فخرست.

هاتفى آواز داد و گفت. شعر:

بنده كه ازين حالت برگذرد بوجود رسد[٢].

و از آن جمله تواجد و وجد و وجود است. تواجد وجد آوردن بود بتكلّف‌

[١] - مب: از گنداورى. ظ: كبر آورى.

[٢] - مب: ندارد. متن عربى: و انما يرتقى العبد عن هذه الحالة بالوجود. و همانا كه بنده ازين حالت بوصول وجود بر تواند گذشت.