ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٣١ - باب پنجاه و پنجم در وصيّت مريدان

بود[١] برايشان زيرا كه‌[٢] آن زهرى كشنده است‌[٣].

چون از جاه و مال بيرون آمد بايد كه نيّتى بكند درست با خداى تعالى كه پير خويش را مخالفت نكند بهرچه گويد زيرا كى مريد را خلاف پير، اندر اوّل كار، زيانى سهمگين بود زيرا كه ابتداء حال او بر جمله عمرش دليل بود[٤].

و شرط او آنست كه بدل اعتراض نكند بر پير خويش و اگر چنان بود كه بر خاطر مريد بگذرد كه او را اندر دنيا و آخرت قدرى و قيمتى است يا بر روى زمين هيچكس هست كمتر ازو، يك قدم، اندر ارادت درست نبود او را، زيرا كه او جهد مى‌بايد كرد تا خدايرا بسيار شناسد نه تا خويشتن را، بحاصل كند، قدرى و جاهى‌[٥] و فرق بود ميان آنك خدايرا خواهد و ميان آنكه جاه نفس‌[٦] [خويش‌[٧]] خواهد امّا در دنيا و امّا در آخرت‌[٨].

پس واجب بود برو كه سرّ خويش نگاه دارد مثلا از انگله گريبان خويش‌

[١] - مب: است.

[٢] - مب: از بهر آنك.

[٣] - مب: جاه زهرى است كشنده.

[٤] - مب: بايد كى عقد خويش درست گرداند ميان خويش و خداى و پير را خلاف نكند در هرچ بوى اشارت كند كى در ابتداء كار خلاف مريد زيان‌كار عظيم بود از بهر آنك ابتداء حال مريد دليل بود بر جمله عمر وى.

[٥] - مب: و از شرط مريد آنست كى ويرا بدل اعتراض نبود بشيخ خويش و چون بدل مريد بگذرد كى ويرا خطرى است در دنيا و آخرت يا قدرى و قيمتى و يا بر بسيط زمين كسى است از وى بر، يك قدم ويرا در ارادت درست نگردد از بهر آنك ويرا جهد مى‌بايد كرد تا خداى بشناسد يا( ظ: نه‌تا) خويشتن را پيش مردمان قدرى و قيمتى محصل كند.

[٦] - مب: تن.

[٧] - مب: ندارد.

[٨]- مب: اما در عاجل و اما در آجل.