ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٧٨ - باب پنجاهم در شوق

اليك ربّ لترضى [مراد آن بود گفت بتو شتافتم از آرزوى تو[١]] بلفظ رضا بپوشيد.

هم از وى شنيدم كه گفت از علامت‌[٢] شوق آرزوى‌[٣] مرگ بود بر بساط عافيت چنانك يوسف ٧ او را[٤] در چاه افكندند نه گفت توفّنى مسلما[٥] [چون در زندانش كردند هم نگفت‌] و چون پدر و مادر و برادران او را[٦] سجود كردند و پادشاهى و نعمت تمام شد مرگ [آرزو] خواست گفت توفّنى مسلما.

[و درين معنى گفته‌اند:

و هم درين معنى گفته‌اند:

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: علامات.

[٣] - مب: تمناء.

[٤] - مب: چون يوسف را ٧.

[٥] - اصل: مرگ نخواست.

[٦] - مب: پيش او شدند و پيش او. بمتن عربى نزديك‌تر است.

[٧] - متن عربى اضافه دارد: و قال ابن خفيف الشوق ارتياح القلوب بالوجد و محبة اللقاء و القرب. ابن خفيف گويد شوق خوش گشتن دلها بوجد است و دوستى ديدار و نزديكى دوست است.