ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٣٧ - باب پنجاه و پنجم در وصيّت مريدان

و مريد بايد كه هيچ كس را مخالفت نكند اگرچه داند كه حق بدست اوست، خاموش بود و بظاهر چنان نمايد كه موافق اوست و هر مريدى كه در وى ستيزه و لجاج و پيكار بود از وى هيچيز نيايد[١].

و چون مريد اندر جمع درويشان بود بايد كه خلاف نكند ايشانرا، در سفر يا در حضر، بظاهر، نه در خوردن و نه در روزه داشتن و نه در حركت و اگر چيزى رود كه موافق نبود، بسرّ خلاف كند و دل با خداى نگاه دارد و چون او را اشارت خوردن كنند لقمه يا دو بخورد و نفس خويش را آرزو ندهد[٢].

و از آداب مريدان نيست، وردها بسيار داشتن، بظاهر زيرا كه قوم اندر خاطر مانده باشند و معالجت خويهاى بد و از غفلت دور بودن نه اندر اعمال برّ، ناچار بود ايشانرا از آن، گزاردن فرايض و سنن راتبه است امّا زيادت از نماز نافله، ياد كرد بدل، ايشانرا تمامتر بر دوام‌[٣].

و سرمايه مريد آنست كه از همه احتمال كند بخوشى و هرچه او را پيش آيد برضا و صبر، آن بگذارد و بر تنگى و درويشى صبر كند و سؤال نكند و بقليل و كثير معارضه نكند اندر آنچه او را حظّى بود در آن و هركه اين نخواهد كرد ويرا ببازار

[١] - مب: و كس را مخالفت نكند اگرچه داند كى حق با وى است خاموش باشد و موافقت نمايد همگنان را و هر مريدى كى در وى لجاج و ستيزه و خصومت بود ازو هيچ نيايد.

[٢] - مب: و چون در ميان جمع بود در سفر يا در حضر بايد كى مخالفت نكند در ظاهر نه در خوردن و نه در روزه داشتن و نه در سكون و حركت بل كى بسر مخالف ايشان بود و دل خويش با خداى تعالى نگاه دارد و چون با وى اشارتى كنند بمثل لقمه يا دو لقمه موافقت كند و شهوت نفس نراند.

[٣] - مب: و از آداب مريد نيست اوراد بسيار بظاهر كى اين قوم در مكابده خواطراند و در معالجت اخلاق و نفى غفلت از دلها نه در بسيارى اعمال بر، و آنچ لا بد است و از آن چاره نيست مريد را، گزاردن فرايض است و سنة راتبه فاما زيادت نماز نافله ذكر خداى تعالى بدل ايشان را تمامتر.