مردى، بمدينه بخفت از حاجيان، چون برخاست پنداشت كه هميان وى بدزديدند[٣] [زود بيرون آمد و امام جعفر صادق ٧ را ديد، اندر وى آويخت و گفت هميان من تو بردى‌[٤]] گفت چند بود اندر وى گفت هزار دينار، جعفر او را بسراى خويش آورد[٥] و هزار دينار [سخت‌[٦]] بوى داد چون مرد با سراى‌[٧] آمد [و در خانه شد[٨]] هميان وى در خانه بود، بعذر بنزديك امام جعفر آمد و هزار دينار بازآورد جعفر، دينار فرا نستد گفت چيزى كه از دست بداديم باز نستانيم، مرد پرسيد كه اين كيست گفتند جعفر صادق‌[٩].

گويند شقيق بلخى، جعفر بن محمّد [الصّادق‌[١٠]] را از فتوّت پرسيد، فرا شقيق‌[١١] گفت تو چگويى گفت اگر دهند شكر كنيم و اگر منع كنند[١٢] صبر كنيم‌

[١] - مب: ندارد. اصل: مطابق متن عربى است.

[٢] - مب: گويند مردى بمدينه شد از جمله حاجيان روزى خفته بود چنان پنداشت كى كيسه زر وى بدزديدندى. اصل: با متن عربى مطابق است.

[٣] - مب: گويند مردى بمدينه شد از جمله حاجيان روزى خفته بود چنان پنداشت كى كيسه زر وى بدزديدندى. اصل: با متن عربى مطابق است.

[٤] - مب: گويند مردى بمدينه شد از جمله حاجيان روزى خفته بود چنان پنداشت كى كيسه زر وى بدزديدندى. اصل: با متن عربى مطابق است.

[٥] - مب: جعفر او را بسراى برد.

[٦] - مب: گويند مردى بمدينه شد از جمله حاجيان روزى خفته بود چنان پنداشت كى كيسه زر وى بدزديدندى. اصل: با متن عربى مطابق است.

[٧] - مب: چون با جاى خويش.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: هميان ديد خجل شد نزديك جعفر صادق بازرفت و آن هزار دينار پيش وى بنهاد جعفر بازنستد و گفت ما چيزى كى از سر آن برخاسته باشيم باز بسر آن نرويم كى آن جوان مردى نبود مرد پرسيد كى اين چه‌كس است گفتند جعفر صادق خجل گشت و تعجب نمود اصل: بمتن عربى نزديك‌تر است.

[١٠] - مب: هميان ديد خجل شد نزديك جعفر صادق بازرفت و آن هزار دينار پيش وى بنهاد جعفر بازنستد و گفت ما چيزى كى از سر آن برخاسته باشيم باز بسر آن نرويم كى آن جوان مردى نبود مرد پرسيد كى اين چه‌كس است گفتند جعفر صادق خجل گشت و تعجب نمود اصل: بمتن عربى نزديك‌تر است.

[١١] - مب: شقيق را.

[١٢]- مب: ندهند.