ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٩٥ - باب چهل و چهارم در احكام سفر

[تمام بايد[١]] كه او را[٢] برگيرد و خلقى [بايد[٣]] كه او را[٤] مصون دارد.

و گفته‌اند سفر را از آن سفر خوانند كه خوى مردان اندرو[٥] پيدا گردد[٦].

و كتّانى چون درويشى يكبار بيمن شدى پس بار ديگر بازشدى، او را مهجور كردى و آن از آن كردى كى گفتى بيمن از بهر رفق شدست‌[٧].

ابراهيم خوّاص اندر سفر هيچيز[٨] برنگرفتى و هرگز سوزن و ركوه از وى جدا نشدى‌[٩] گفتى چون جامه بدرد سوزن [بكار[١٠]] بايد [كه جامه باو دوزند] تا عورت پيدا[١١] نشود و ركوه طهارت را بايد و اين چيزها را علاقت و معلوم نداشتى‌[١٢].

از ابو عبد اللّه‌[١٣] رازى حكايت كنند گفت از طرسوس بيرون شدم، تهى پاى‌[١٤]، رفيقى با من بود اندر ديهى شديم بشام، درويشى مرا نعلينى‌[١٥] آورد، نپذيرفتم‌

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: ويرا.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: ويرا.

[٥] - مب: در آن.

[٦] - مب: شود.

[٧] - مب: كتانى گويد درويش كى يكبار همى‌شدى پس ديگربار بازشدى او را مهجور كردندى و گفتندى كى از بهر رفقى شده است. متن عربى: و انما كان يفعل ذلك لانهم كانوا يسافرون الى اليمن ذلك الوقت لاجل الرفق. و اين بدان كردى كه صوفيان در آن روزگار بيمن براى رفق و قوت رفتندى. مب: غلط است. اصل: ناقص است.

[٨] - مب: هيچ.

[٩] - مب: نبودى.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١]- مب: ظاهر.

[١٢] - مب: و در طهارت ركوه بكار بايد و اين از علامت معلوم نشمردى. ظ: علاقت و معلوم

[١٣] - مب: عبد اللّه.

[١٤] - مب: پاى برهنه.

[١٥] - مب: نعلينى بمن.