ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٩٨ - باب چهل و چهارم در احكام سفر

سفر، از طرابلس‌[١] روزى چند رفتيم هيچيز نخورديم [و نيافتيم‌] كدوئى ديدم بر راه [افكنده‌] برگرفتم و همى‌خوردم‌[٢] شيخ باز من‌[٣] نگريست هيچيز[٤] نگفت دانستم كه ازان كراهيت داشت‌[٥]، بينداختم [آنرا[٦]] پس پنج دينار فتوح بود ما را اندر ديهى شديم. گفتم مگر[٧] چيزى خرد [و خود بگذشت و[٨]] نخريد پس مرا گفت مگر گويى كه مى‌رفتيم و هيچ نخريد و نخورديم‌[٩] هم اكنون بيهوديّه مى‌رسيم‌[١٠] ديهى است بر راه و آنجا مردى است صاحب عيال [چون‌[١١]] آنجا رسيم بما مشغول گردد اين دينار[١٢] بوى دهيم تا بر ما و عيال خويش نفقه كند [چون‌] بدان ديه رسيديم دينارها بوى‌[١٣] داديم، نفقه كرد چون از [آن‌[١٤]] ديه بيرون شديم مرا گفت يا ابا الحسن چون‌[١٥] خواهى كرد گفتم با تو بروم‌[١٦] گفت تو مرا بكدوئى خيانت [كنى‌[١٧]] و [با من صحبت خواهى كرد[١٨] و] صحبت من نخواست [و برفت‌].

[١] - مب: در سفر طرابلس.

[٢] - مب: و در خوردن ايستادم.

[٣] - مب: با من.

[٤] - مب: هيچ.

[٥] - مب: خطا كردم. اصل: مطابق متن عربى است.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: و گمان بردم كى.

[٨] - مب: ندارد.

[٩]- اصل: گفتم مگر گويد گرسنه مى‌رويم و چيزى بخرد.

[١٠] - مب: هم اكنون بدانك.

[١١] - مب: ندارد.

[١٢] - مب: شود اين زر.

[١٣] - مب: زر فرا وى.

[١٤] - مب: ندارد.

[١٥] - مب: چى.

[١٦] - مب: بيايم.

[١٧]- مب: كردى.

[١٨] - مب: ندارد.