ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٢٩٩ - باب بيست و پنجم در رضا

گويند شبلى گفت پيش جنيد «١» لا حول و لا قوّة الّا باللّه. جنيد گفت اين گفتار تنگ‌دلى باشد و تنگ‌دلى از دست بداشتن رضا بود بقضا.

ابو سليمان گويد رضا آنست كه از خداى بهشت نخواهى [و از دوزخ پناه نجوئى.

ذو النّون گويد سه چيز از علامت رضا بود، دست بداشتن اختيار پيش از قضا و نايافتن تلخى پس از قضا و يافتن محبّت اندر وقت بلا «٢»].

حسين بن على ٨ را گفتند ابو ذر همى‌گويد «٣» كه درويشى را دوستر دارم از توانگرى و بيمارى را دوستر دارم از تن درستى گفت خداى [تعالى‌] بر ابو ذر رحمت كناد من همى‌گويم‌ «٤» هركه توكّل بر نيكوئى اختيار خداى كند او را بر اختيار خداى اختيارى ديگر نبود.

فضيل عياض گويد كه بشر حافى گفت‌ «٥» رضا فاضلتر از زهد اندر دنيا از آنك راضى را هيچ آرزو نكند بر منزلت خويش‌ «٦».

ابو عثمانرا پرسيدند از قول پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم اسألك الرّضا بعد القضا گفت‌ «٧» زيرا كه رضا پيش از قضا عزم بود بر رضا و رضا پس از قضا رضا [آن‌] بود.

______________________________

(١)- مب: شبلى گويد پيش جنيد گفتم. اصل: مطابق متن عربى است.

(٢)- مب: ندارد.

(٣)- مب: حسين على رضى اللّه گويد كى بو ذر مى‌گفت من- اصل: مطابق متن عربى است.

(٤)- مب: من بارى مى‌گويم.

(٥)- قال الفضيل بن عياض لبشر الحافى. فضيل عياض بشر حافى را گفت. هر دو ترجمه غلط است زيرا فضيل مقدم بر بشر بوده و بشر با وى صحبت داشته است. وفات فضيل بسال (١٧٨) و وفات بشر بسال (٢٢٧) واقع شده است.

(٦)- مب: زيرا كى راضى را هيچ آرزو نكند و راى منزل خويش.

(٧)- اصل: گفتند. مب: ندارد. مطابق متن عربى اصلاح شد.