ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٢٩ - باب پنجاه و سوم در اثبات كرامات اولياء

يا سارية الجبل در ميان‌[١] خطبه [روز جمعه‌[٢]] و رسيدن آواز عمر بساريه‌[٣] در آن‌وقت تا از عدو پرهيز كرد و بر كوه شد[٤] در آن ساعت.

اگر گويد چگونه روا بود ظاهر شدن كراماتى كه زيادت بود در معنى، بر معجزات پيغامبران عليهم السّلام و روا بود[٥] تفضيل [اوليا بر] انبيا عليهم السّلام گوييم اين كرامتها با معجزه پيغمبر ما صلّى اللّه عليه و سلّم شود[٦] زيرا كه هركه اندر اسلام صادق نبود كرامات‌[٧] بر وى ظاهر نگردد و هر پيغامبر كه در امّت وى يكى را كرامتى بود[٨] آن [كرامت‌] از جمله معجزات آن پيغمبر بود زيرا كه اگر اين رسول‌[٩] صادق نبودى كرامت ظاهر نشدى بر آنك متابعت او كرد[١٠].

امّا رتبت اوليا هرگز برتبت انبياء[١١] نرسد و اجماع برين منعقد است‌[١٢]

[١] - مب: در حال.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: بگوش ساريه.

[٤] - مب: تا از كمين‌گاه دشمن احتراز كرد از كوه.

[٥] - مب: اگر گويند چون روا بود اظهار اين كرامات بادب( ظ: زيادت) معنى در معجزات رسل و نشايد. متن عربى: و هل يجوز تفضيل الاولياء على الانبياء.

[٦] - مب: جواب آنست كى اين كرامات لا حق است بمعجزات پيغامبران :.

اصل: مطابق متن عربى است.

[٧] - مب: نيست كرامت.

[٨]- مب: پس هر پيغامبرى كى بر يكى از است وى كرامت پديد آيد.

[٩] - مب: پيغمبر.

[١٠] - مب: بر متابع وى معجز ظاهر نشدى.

[١١] - مب: در رتبت پيغامبران.

[١٢] - اصل: و برين جمله بسته آمده است. ظاهرا لفظ« اجماع» از قلم افتاده است.