ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣١٤ - باب بيست و پنجم در رضا

هيچ چيز نيايد «١»].

جنيد را ازين پرسيدند كه مريد را چه فايده بود اندر شنيدن حكايت‌ «٢» گفت حكايت‌ «٣» لشكرى بود از لشكرهاى خداى عزّ و جلّ كه دل مريد بدان قوى كند گفتند اين را هيچ گواه باشد گفت [باشد] قول خداى تعالى. و كلا نقصّ عليك من انباء الرسل ما نثبّت به فؤادك.

جنيد گويد مريد صادق بى‌نياز بود از علم عالمان‌ «٤».

استاد امام گويد رحمه اللّه فرق ميان مريد و مراد آنست كه همه مريدى بر حقيقت‌ «٥» مراد بود كه اگر مراد حق سبحانه نبودى كه او را خواستى مريد نبودى‌ «٦»، زيرا كه هيچكس بى‌خواست او نبود و هر مراد مريد بود زيرا كه چون حق عزّ اسمه او را خواهد بخصوصيّت‌ «٧» توفيق ارادتش دهد، و ليكن قوم فرق كرده‌اند ميان مراد و مريد [مريد] نزديك ايشان مبتدى بود و مراد منتهى بود و مريد آن بود كه رنج بر خويشتن نهد و [خود] اندر سختيها افكند [ه باشد] [و مراد آن بود كه بر كار باشد بى‌رنج و مريد رنجور باشد «٨»] و مراد آسوده و سنّت خداى‌

______________________________

(١)- مب: ندارد.

(٢)- مب: پرسيدند كه مريد را چه فايده بود از شنيدن حكايات.

(٣)- مب: حكايات.

(٤)- مب: از علم همه علماء.

(٥)- مب: بدانك بر حقيقت. سهو است و ناقص.

(٦)- مب: اگر نه چنين بودى هرگز مريد نبودى.

(٧)- مب: زيرا كى نبود الا آنكه خداى خواهد و همه مراد مريد بود زيرا كى چون حق را ارادت بود بخصوصيت وى.

(٨)- مب: ندارد.