ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣١٥ - باب بيست و پنجم در رضا

تعالى مختلف است با قاصدان‌ «١» [بيشترين را اندر مجاهدات افكند پس برسد بعد از آنكه رنج بسيار بكشد از هر بابى بمعنيهاى بزرگوار «٢»].

و بسيار بود از ايشان كه اندر ابتدا كشف كنند [ايشانرا] بمعنيهاى جليل‌ «٣» و آنچه خداوندان رياضت و مجاهدت نيافته باشند [ايشان‌] بيابند «٤»، پس از آن با مجاهدت آرند ايشانرا آنچه از ايشان فوت شده باشد پس برفق مجاهدتها از ايشان درخواهند كه بر اهل رياضت رفته باشد «٥».

[از استاد ابو على شنيدم كه گفت مريد متحمّل بود و مراد محمول‌].

و هم از وى شنيدم كه موسى ٧ مريد بود [كه‌] گفت ربّ اشرح لى صدرى. پيغمبر ما صلّى اللّه عليه و سلّم مراد بود خداى عزّ و جلّ گفت‌ «٦».

الم نشرح لك صدرك و همچنين [موسى‌] گفت ارنى انظر اليك حق تعالى گفت لن ترانى. پيغمبر ما را صلّى اللّه عليه و سلّم گفت الم تر الى ربّك كيف مدّ الظلّ [مراد اندرين كه گفت مدّ الظل‌] پوشيدن قصّه بود و محكم كردن حال.

جنيد را پرسيدند از مريد و مراد گفت مريد اندر زير سياست علم بود و مراد

______________________________

(١)- متن عربى، نسخه موزه بغداد: مع الصادقين.

(٢)- مب: ندارد.

(٣)- مب: بمعاينه نيكو. ظ: بمعانى نيكو.

(٤)- مب: بياوند.

(٥)- اصل: مبهم و غلط است. متن عربى: الا ان اكثرهم بردون الى المجاهدات بعد هذه الارفاق ليستو فى منهم مافاتهم من احكام اهل الرياضة. الا آنكه بيشتر اين طايفه را پس ازين همه رفق بعالم مجاهدت بازگردانند تا آنچه از وظايف رياضت‌كشان فوت كرده‌اند بتمام و كمال از ايشان بازگيرند.

(٦)- مب: او را گفتند.