ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٢٧١ - باب بيستم اندر توكّل

كس رد نشود خداوند تعالى بعدل خويش راحت‌[١] اندر رضا و يقين نهاد و اندوه [و انديشه‌] اندر شك و خشم.

ابو عبد اللّه انطاكى گويد اندكى يقين چون بدل رسد دلرا پر از نور كند و شكها از دل ببرد و دلرا پر از شكر گرداند و خوف، از خداى تعالى عزّ و علا[٢].

بو جعفر[٣] حدّاد گويد ابو تراب نخشبى مرا ديد اندر باديه بر سر حوضى نشسته بودم و شازده روز بود تا چيزى نخورده بودم، مرا گفت‌[٤] ترا چه نشانده است گفتم ميان علم و يقين بمانده‌ام انتظار ميكشم تا چه غلبه كند اگر غلبه علم را باشد آب خورم و اگر غلبه يقين را باشد بگذرم گفت زود بود كه ترا كارى پيدا آيد[٥].

ابو عثمان حيرى را گويد يقين آن بود كه اندوه فردا نخورى‌[٦].

سهل عبد اللّه گويد كه يقين از زيادت ايمان بود و از تحقيق آن در دل.

و هم او گويد كه يقين شاخى است از ايمان [فروتر از تصديق‌].

بعضى گويند از پيران، يقين علمى بود از حق سبحانه و تعالى كه در دل پيدا شود[٧].

استاد امام قدّس سرّه گويد اين لفظ اشارتست بدان كه يقين مكتسب نيست.

و سهل گويد ابتداء يقين مكاشفه بود و از بهر اين گفته‌اند بزرگان لو كشف‌

[١] - مب: روح و شادى.

[٢] - مب: براند و دل را پر از شكر و بيم خداى كند.

[٣] - اصل: ابو حفص.

[٤] - مب: در باديه بر كنار حوضى نشسته بودم و شانزده روز بود تا هيچ نخورده بودم بو تراب نخشبى مرا ديد گفت.

[٥] - مب: بود عظيم.

[٦] - مب: يقين فرا نابردنست. ظ: غم فردا نابردنست.

[٧] - متن عربى: هو العلم المستودع فى القلوب. علمى است در دلها بوديعت نهاده.