ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٣٤ - باب چهل و هفتم در احوال اين طايفه وقت بيرون شدن از دنيا

چون ديگر روز بود درآمد[١] و طواف كرد و بشد[٢] [و پاى دراز كرد] و بخفت گفتم خويشتن مرده بمن‌[٣] سازد: نزديك او شدم و ويرا بجنبانيدم، او را مرده يافتم‌[٤] [پس او را دفن كردم‌] چنانك گفته بود.

ابو عثمان حيرى اندر [حال‌] نزع افتاد، پسر وى جامه خويش‌[٥] بدريد چشم بازكرد و گفت خلاف سنّت [كردن‌[٦]] بظاهر دليل رياى باطن بود[٧].

ابن عطا اندر نزديك جنيد شد بوقت‌[٨] نزع، سلام كرد، [جنيد] جواب دير [باز[٩]] داد [پس جواب داد[١٠]] و گفت معذورم دار كه وردى داشتم و جان تسليم كرد[١١].

ابو على رودبارى‌[١٢] گويد درويشى نزديك ما آمد و فرمان يافت ويرا[١٣] دفن ميكردم [پس مى‌[١٤]] خواستم كه روى وى [بازكنم و[١٥]] بر خاك نهم تا [باشد كه‌[١٦]] خداوند تعالى‌[١٧] بر غريبى وى رحمت كند چشم بازكرد[١٨] و مرا

[١] - مب: درويش بيامد.

[٢] - مب: و لختى فراتر شد.

[٣] - مب: مگر خويشتن همى‌مرده.

[٤] - مب: فرو جنبانيدم مرده بود.

[٥] - مب: پسرش جامه.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: دليل ريا بود در باطن.

[٨]- مب: در حال.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: معذورم كى وردى مى‌خواندم و جان بداد.

[١٢] - مب: ابن عطا. غلط است.

[١٣] - مب: و بمرد او را.

[١٤] - مب: ندارد.

[١٥] - مب: ندارد.

[١٦] - مب: ندارد.

[١٧] - مب: خداى.

[١٨] - مب: بازگشاد.