ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٢٥٩ - باب بيستم اندر توكّل

[بود] كه بهلاكى از هلاك برهانيدم ترا من برخاستم و مى‌گفتم‌[١].

حذيفه مرعشى را پرسيدند [و او] خدمت ابراهيم ادهم كرده بود گفتند كه چه‌چيز ديدى از ابراهيم از عجايب‌[٢] گفت اندر راه مكّه بمانديم، بچند روز طعام نداشتيم و نيافتيم، پس در كوفه رسيديم‌[٣] با مسجدى شديم ويران‌[٤]، ابراهيم اندر من نگريست و گفت يا حذيفه گرسنگى اندر تو، كار كرده است گفتم چنانست كه شيخ ميداند گفت دوات و كاغذ بيار، ببردم، بنوشت بسم اللّه الرّحمن الرّحيم انت المقصود اليه بكلّ حال و المشار اليه بكلّ معنى.

[١] - اصل: ترا و برفتم. اشعار عربى را ندارد. متن عربى در اول اضافه دارد:

[٢] - اصل: گفتند چه‌چيزست كه تو ديدى از عجايبهاى ابراهيم.

[٣] - اصل: پس من در كوفه شدم. مب: مطابق متن عربى است.

[٤] - مب: در مسجدى فروآمديم. اصل: بمتن عربى نزديك‌تر است.