ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٠١ - باب پنجاه و چهارم آنچه در خواب بدين قوم نمايند

[شعر:[١]]

و گفته‌اند خوردن مريد[٢] از فاقه بود و خواب وى از غلبه و سخن او از ضرورت‌[٣].

و گفته‌اند چون آدم ٧ [بحضرت‌[٤]] بخفت او را[٥] گفتند اينك حوّا، بازو[٦] آرام گير كه اين جزاء آنست‌[٧] كه بحضرت ما بخسبد.

و گفته‌اند اگر حاضرى مخسب كه خواب در حضرت بى‌ادبى باشد[٨] و اگر [چنانست كه‌[٩]] غائبى تو خداوند مصيبتى و خداوند مصيبت را خواب نباشد[١٠].

و امّا خواب خداوندان مجاهده‌[١١] صدقه بود از خداى [تعالى‌[١٢]] بر ايشان و خداى‌[١٣] تعالى مباهات كند [با فريشتگان‌[١٤]] ببنده كه‌[١٥] در سجود بخسبد گويد بنگريد ببنده من كه جان وى بمحلّ راز گفتن است و تن وى‌[١٦] بر بساط عبادت [گسترده‌] است.

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: مريد بايد كى خوردنش.

[٣] - مب: و خوابش غلبه بود و سخنش ضرورت بود.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: ويرا.

[٦] - مب: اين حواست بوى.

[٧] - مب: كسى است.

[٨] - مب: بود.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠]- مب: پس تو اهل حسرت و مصيبتى و مصيبت رسيده را خواب نبود.

[١١] - مب: اهل مجاهدات خواب ايشانرا.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: خداوند.

[١٤] - مب: ندارد.

[١٥] - مب: چون.

[١٦] - مب: بنده مرا ببينيد كى جانش در محل مناجات است و تنش.