ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٢٦٨ - باب بيستم اندر توكّل

شعر:

خداوند تعالى وحى فرستاد بموسى ٧ كه رحمت كنم بر بندگان خويش بر اهل عافيت و اهل بلا[١] گفت مبتلا مستوجب رحمت بود از آن اهل عافيت چيست‌[٢] گفت آنك بر عافيت من شكر اندكى كنند و گويند الحمد للّه على نعم الأنفاس و الشّكر على عافية الحوّاس‌[٣].

ديگر گفته‌اند الحمد للّه بر ابتداء نعمت ازو باشد و شكر بند كردن نعمت را.

اندر خبر درست آمده است كه نخست كسانى كه اندر بهشت شوند آن باشند كه بهرحال كه باشند خدايرا عزّ و جلّ شكر كنند[٤].

و گفته‌اند الحمد للّه على ما دفع و الشّكر على ما صنع‌[٥].

از كسى حكايت همى‌آيد كه گفت اندر سفرى بودم، پيرى را ديدم ديرينه‌[٦] او را پرسيدم از حال او گفت اندر ابتداء كار، دل من مبتلا شد بدختر عمّى از آن من‌

[١] - مب: رحمت كنم بر معافا و بر مبتلا.

[٢] - مب: الهى مبتلا بجاى رحمت است اين معافى چه بود.

[٣] - مب: و گفته‌اند حمد بر انفاس بود و شكر بر حواس. اصل: غلط است و ظاهرا قول بعد را سخن اهل عافيت پنداشته است.

[٤] - مب: اول كسى را كه ببهشت خوانند شاكران و ستايندگان خداى تعالى خوانند در همه احوال.

[٥] - مب: حمد بر آنچه دفع كند و شكر بر آنچه بدهد.

[٦] - مب: بسال برآمده.