ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ١٨٢ - باب دهم در خاموشى

ندامت باشد[١] چون ويرا از آن باز دارند[٢] واجب آن بود كه فرمان شرع در آن نگاه دارد[٣]، و خاموشى در وقت خويش صفت مردانست چنانك سخن اندر موضع خويش از شريفترين خصلتهاست.

از استاد ابو على [دقّاق‌] شنيدم كه هركه از حق خاموش گردد ديوى بود گنگ.

و خاموشى از ادب حضرتست قال اللّه تعالى و اذا قرئ القرآن فاستمعوا له و انصتوا [و خداوند تعالى خبر داد از پريان بحضرت رسول صلّى اللّه عليه و سلّم فلمّا حضروه قالوا انصتوا[٤]].

و قال اللّه تعالى و خشعت الاصوأت للرّحمن فلا تسمع الّا همسا و فرق بسيار بود ميان بنده كه خاموش بود صيانت كردن را از دروغ و غيبت و ميان بنده كه خاموش بود از غلبه سلطان هيبت برو و اندرين معنى گفته‌اند:

شعر:

و هم درين معنى گفته‌اند:

شعر:

و هم اندرين معنى گويد:

[١] - مب: و ندامت ازوست.

[٢] - مب: چون از آن زجر كرده باشند. متن عربى: اذ ورد عنه الزجر. زيرا از آن منع كرده‌اند.

[٣] - مب: معتبر دارند.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - اصل: دائما.