ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٢٠ - باب سى و هشتم در غيرت

مردمان مشغول كردى گفتى اين، از غيرت حقّست ميخواهد كه [آنچه رود از صفاء وقت‌[١]] نرود.

[و در اين معنى گفته‌اند:

[يكى را گفتند خواهى كه ويرا بينى گفت نه گفتند چرا گفت آن جمال او بزرگتر از آنست كه ديدار چو منى را شايد[٣]].

[و در اين معنى گفته‌اند:

شبلى را پرسيدند كه آسوده كى باشى گفت آنگه كه او را هيچ ذاكر نبينم‌[٥].

از استاد ابو على شنيدم اندر قول پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم كه آن اسب [فروخته بود آن اعرابى را[٦] يا] خريده بود [و وى اقالت خواست‌[٧]] اقالت كرد [اعرابى‌] گفت خداى ترا زندگانى دهاد [پس گفت‌] از كدام قبيله تو، گفت از قريش يكى از صحابه حاضر بود گفت اين جفا [ترا تمام‌[٨]] بود كه پيغامبر خويش را ندانى، پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم گفت مردى‌ام از قريش، غيرت را و الّا واجب بود بر وى، تعريف كردن همگنانرا كه وى كيست. پس خداوند تعالى بر زبان آن صحابى براند تا اعرابى بدانست كه او كيست‌[٩].

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب، اصل: ندارد. از روى متن عربى اضافه شد.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: شيهتى. مطابق متن عربى اصلاح شد.

[٥] - مب: كى او را ذاكرى نيابم.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: ندانى و آنك پيغامبر ٧ گفت مردى‌ام از قريش از غيرت بود و الا همگنانرا واجب بود تعريف كردن كى او كيست.