ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٧٢ - باب چهل و دوم در تصوّف

كتّانى گويد تصوّف خلق است و هركه بخلق بر تو زيادت آرد تصوّف زيادت آورد[١].

ابو على رودبارى گويد تصوّف آنست كه آستانه دوست بالين كند و هرچند كه برانند نرود[٢].

و گفته‌اند[٣] زشترين همه زشتيها صوفيى بود بخيل‌[٤].

[و گفته‌اند تصوّف دستى بود تهى و دلى خوش.

شبلى گويد تصوّف نشستن است با خداى عزّ و جلّ و ترا هيچ اندوه نه‌[٥].

و هم او گويد[٦] صوفى از خلق منقطع بود، بحق نارسيده چنانك گفت و اصطنعتك لنفسى ترا براى خويش آفريدم تا طمعها از وى بريده شد پس از آن گفت لن ترانى.

و هم او گويد صوفيان طفلانند اندر كنار حقّ تعالى.

و هم او گويد وقت صوفى برقى بود سوزنده‌[٧].

[١] - مب: هرچ خلق بيشتر بر تو زيادت كند از تو صوفى‌تر كى تصوف خلق است. اصل:

مطابق متن عربى است.

[٢] - مب: فروآمدنست بر در سراى دوست و اگرچى برانند. بمتن عربى نزديك‌تر است.

متن عربى اضافه دارد: و قال ايضا صفوة القرب بعد كدورة البعد. صفاى نزديكى و وصال است پس از كدورت دورى و فراق.

[٣] - مب: و هم او گويد. اصل مطابق متن عربى است.

[٤] - مب: بخيل بود.

[٥] - متن عربى اضافه دارد. و قال ابن منصور الصوفى المشير عن اللّه فان الخلق اشاروا الى اللّه و پسر منصور گفت صوفى آنست كه اشارت او از سوى خداى بود زيرا خلق بخدا اشارت مى‌كنند.

[٦] - متن عربى: و قال الشبلى.

[٧] - متن عربى: التصوف برقة محرقة. تصوف برقى سوزان است.