ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٦٨ - باب پنجاه و سوم در اثبات كرامات اولياء

اينجا، خواستم كه بمكّه شوم و طواف كنم‌[١]، بمكّه شدم و طواف بكردم، باز سر زمزم‌[٢] شدم تا آب خورم پاى من بخزيد و بر وى درآمدم‌[٣] اين نشان [از[٤]] آنست.

عتبة الغلام گويند آواز دادى اى كبوتر[٥] اگر [چنانست كه‌[٦]] خدايرا مطيع‌ترى از من‌[٧]، بيا و بر دست من نشين. كبوتر[٨] بيامدى و بر دست وى نشستى.

حكايت كنند از ابو على رازى‌[٩] [كه او[١٠]] گفت روزى بر فرات [مى‌[١١]] گذشتم مرا آرزوى ماهى خاست ماهيى خويشتن را از آب بدر انداخت در پيش من، مردى از قفاء من اندر آمد[١٢]، گفت اى شيخ اين بريان كنم [ترا] گفتم بكن.

[بريان‌[١٣]] [به‌] كرد، بنشستم و بخوردم.

[و گويند ابراهيم ادهم در كاروانى بود شيرى پيش آمد ايشانرا، ابراهيم را گفتند شير آمد و راه گرفت ابراهيم در پيش شد گفت اى شير اگر ترا فرموده‌اند كه از ما چيزى ببرى كار را باش و اگر نه بازگرد، شير بازگشت و ايشان برفتند.

[١] - مب: چون نماز بكردم آرزوم آمد كى طواف كعبه كنم.

[٢] - مب: پس در قبه زمزم.

[٣] - مب: پايم بلغزيد و رويم بدر درآمد. متن عربى: فزلقت على بابها. پايم بدر قبه زمزم بلغزيد. مترجم سهو كرده است.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: عتبة الغلام بنشستى و گفتى يا ورشان.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: از من مطيع‌ترى.

[٨] - مب: ورشان.

[٩]- مب: رودبارى. خلاف متن عربى است.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: ندارد.

[١٢] - مب: نفس مرا ماهى تازه آرزو كرد آب ماهيى سوى من انداخت مردى را ديدم كى مى‌دويد. مطابق متن عربى است.

[١٣] - مب: ندارد.