ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٠٢ - باب سى و هفتم در جود و سخا

حقيقت جود آنست كه بذل كردن بر تو دشخوار نباشد و بنزديك قوم، سخا نخستين رتبت است، آنگاه‌[١] از پس او[٢] جود آنگاه‌[٣] ايثار، هركه برخى بدهد و برخى بازگيرد، وى صاحب سخا بود و هركه بيشتر[٤] بدهد و از آن چيزى خويشتن را باز گيرد[٥]، او صاحب جود بود و آنك بر سختى بايستد و آن اندكى كه دارد ايثار كند[٦]، [وى‌[٧]] صاحب ايثار بود. چنين شنيدم از استاد ابو على دقّاق [رحمه اللّه‌[٨]] كه اسما بنت‌[٩] خارجه گفت از خويشتن رضا ندهم كه كسى از من حاجتى خواهد ويرا نوميد[١٠] كنم زيرا كه اگر كريم است [تن‌[١١]] ويرا صيانت كنم و اگر لئيم بود [تن‌] خود را صيانت كنم [از وى‌[١٢]].

مؤرّق العجلى‌[١٣] گويند با مردمان رفقها كردى كه‌[١٤] هزار درم بنزديك كسى بنهادى گفتى اين نگاه‌دار تا من بتو[١٥] رسم آنگاه كس فرستادى كه ترا بحلّ‌

[١] - مب: آنگه.

[٢] - مب: آن.

[٣] - مب: آنگه.

[٤] - مب: همه.

[٥] - مب: و هيچ بازنگيرد. اصل: مطابق متن عربى است.

[٦] - مب: و هر كى چيزى اندك دارد آن اندك بدهد. اصل: مطابق متن عربى است.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - متن عربى: كذلك سمعت الاستاذ ابا على الدقاق يقول و قيل قال اسماء بن خارجة.

چنين شنيدم از استاد ابو على دقاق كه گفت و گفته‌اند اسماء بن خارجه گفت. هر دو مترجم سخن ابو على و روايت ديگر را كه راوى آن مجهول است و بصيغه« قيل» آمده در هم آميخته‌اند.

و صحيح، الاسمأ بن خارجه است نه بنت خارجه كه در اصل و مب نوشته‌اند.

[١٠]- مب: نااميد.

[١١] - مب: ندارد. اصل: لفظ« عرض» را بجاى( آبرو) به( تن) ترجمه كرده است.

[١٢] - مب: ندارد. اصل: لفظ« عرض» را بجاى( آبرو) به( تن) ترجمه كرده است.

[١٣] - مب: البلخى. اصل: مطابق متن عربى است.

[١٤] - مب: كردى بتلطف.

[١٥] - مب: بدين.