ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٤٣ - باب چهلم در دعا

و دعا بگفت پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم‌[١] گفت [خداى عزّ و جلّ‌[٢]] نامهاى نيكوى خويش تلقين كرده [است‌[٣]] هركه اين دعا بكند اجابت كنند ويرا[٤] [و هرچه خواهند بدهند[٥]].

و از آداب دعا آنست كه بدل حاضر بود و غافل نباشد كه روايت كنند از پيغامبر صلّى اللّه عليه و سلّم‌[٦] كه گفت بنده كه خدايرا بغفلت خواند دعاء وى مستجاب نبود.

[و از شرائط دعا آنست كه لقمه وى حلال بود كه سعد را گفت پيغامبر عليه الصّلوة و السّلام كسب حلال كن تا دعاء تو مستجاب بود[٧]].

و گفته‌اند دعا كليد حاجت است و دندانهاء او[٨] لقمه حلال [است‌].

يحيى بن معاذ گويد يا رب ترا چگونه خوانم و من عاصى‌ام‌[٩] و چرا ترا نخوانم و تو خداوند[١٠] كريمى.

موسى ٧ بر مردى بگذشت [كه‌] دعا و تضرّع همى‌كرد موسى گفت يا رب اگر حاجت‌[١١] وى بدست من بودى روا[١٢] كردمى، خداى [تعالى‌[١٣]] وحى فرستاد بوى‌[١٤] كه [من‌] [بر وى‌[١٥]] مهربان‌ترم از تو و ليكن [او] دعا مى‌كند

[١] - مب: و اين دعا رسول را صلى اللّه عليه حكايت كرد رسول ٧.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: بخواند آنچ خواهد اجابت كنند.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: رسول ٧.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: و دندانهاء كليد.

[٩] - مب: كى من گناه كارم.

[١٠] - مب: خداوندى و.

[١١]- اصل: اجابت. مب: مطابق متن عربى است.

[١٢] - مب: اجابت.

[١٣] - مب: ندارد.

[١٤] - مب: بموسى وحى فرستاد.

[١٥] - مب: ندارد.