ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٥٥ - باب چهل و نهم در محبّت

برحمتى خاص گيرد[١] [آنرا] محبّت [خوانند[٢]] و قوم‌[٣] گويند محبّت حق [سبحانه و تعالى‌[٤]] بنده را، مدح بود [او را[٥]] و ثنا كردن بر وى بنيكوئى [پس‌] معنى محبّت او برين قول با كلام شود و كلام او قديم بود[٦].

و گروهى گفته‌اند محبّت او[٧] بنده را از صفات فعل [او[٨]] بود [و آن‌] احسانى بود مخصوص، بنده را ازو[٩] و حالتى مخصوص [بود] كه او را[١٠] بدان رساند چنانك گروهى‌[١١] گفته‌اند رحمت خداى ببنده نعمت وى بود بازو[١٢].

گروهى‌[١٣] از سلف گفته‌اند محبّت او، بنده را از صفات خبريست‌[١٤]، [اين لفظ] اطلاق كنند و اندر تفسير[١٥] توقّف كنند. امّا هر چه [جز] ازين است از آنچه‌[١٦] معقول [است‌] از صفات محبّت‌[١٧] چون ميل بچيزى و شاد بودن‌

[١] - مب: تعلق گيرد.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: گروهى.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: با سخن وى گردد و سخن وى قديم است.

[٧] - مب: خداى.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: كى بنده را ارزانى دارد.

[١٠] - مب: بنده را.

[١١]- مب: بعضى.

[١٢] - اصل: رحمت او با بنده نعمت او بازو.

[١٣] - مب: و قومى.

[١٤] - مب: محبت وى از صفات او بود. اصل: مطابق متن عربى است.

[١٥] - مب: و در تفسيرش.

[١٦] - مب: از آن كى.

[١٧]- مب: محبت او خلق را. ظ: محبت خلق.