ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٤٩ - باب چهلم در دعا

كسى ديگر گويد ازين طايفه‌[١]، دعا دست بداشتن گناه بود.

و گفته‌اند دعا زبان آرزو[٢] بود بدوست.

[و گفته‌اند دستورى بدعا از جمله عطا باشد.

كتّانى گويد هرگز خداى بندگانرا زبان گشاده نكند بعذر تا در مغفرت گشاده نكند[٣]].

و گفته‌اند دعا، ترا بحضرت آرد و عطا، ترا از حضرت برگرداند و بر درگاه بودن تمامتر از آنك بازگشتن‌[٤].

و گفته‌اند دعا سخن گفتن بود [رويارى‌[٥]] با حقّ [تعالى‌[٦]] بزبان شرم.

[و گفته‌اند شرط دعا ايستادن بود با قضا بوصف رضا.

و گفته‌اند از خداى اجابت چون چشم دارى و راه اجابت ببسته بزلّتها.

يكى را گفتند مرا دعا كن. گفت ترا اين بيگانگى بس كه ميان تو و او، واسطه مى‌بايد[٧]].

حكايت كنند كه زنى بنزديك‌[٨] تقىّ بن مخلد آمد[٩] و گفت پسرى از آن من بروم اسير مانده است‌[١٠]، هيچيز ندارم مگر سرائى و آنرا نتوانم فروخت اگر اشارتى كنى تا مگر كسى او را بازخرد كه مرا بشب و روز خواب و قرار نيست‌[١١] [تقى‌] گفت‌

[١] - مب: و كسى ازين طايفه گفته است.

[٢] - مب: اشتياق.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: موجب حضور است و اجابت موجب بازگشتن و مقام بر درگاه تمامتر از بازگشتن بنعمت.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: پيش.

[٩] - مب: شد.

[١٠] - مب: اسير برده‌اند.

[١١]- مب: برده‌اند دعا كن تا حق تعالى او را خلاص دهد. اصل: مطابق متن عربى است.