ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٤٩٧ - باب چهل و چهارم در احكام سفر

برسيد كه چرا نشسته اينجا گفت تا تو برفته نيّت كرده بودم‌[١] كه از اينجا برنخيزم تا ترا نبينم‌[٢].

ابو نصر صوفى از اصحاب نصر آبادى بود گفت از دريا بيرون آمدم [بعمان‌[٣]] گرسنگى‌[٤] اندر من اثر كرده بود اندر بازار مى‌شدم [بدكان حلواگرى رسيدم‌[٥]] بزهاى بريان ديدم و حلوا [هاء نيكو] اندر مردى آويختم كه مرا ازين بخر گفت از بهر چه خرم، ترا بر من چيزى واجبست‌[٦] گفتم چاره نيست تا [مرا] ازين بخرى‌[٧] مردى ديگر[٨] گفت اى جوانمرد دست از وى بدار، آن منم كه بر من واجبست آن چيز كه تو ميخواهى، بر من‌[٩] حكم كن، آن مرد هرچه خواستم‌[١٠] بخريد و برفت.

حكايت كنند از ابو الحسن مصرى گفت اتّفاق افتاد مرا با سجزى‌[١١] اندر

[١] - مب: كرده‌ام.

[٢] - متن عربى اضافه دارد: سمعت القصار يقول سافرت ثلاثين سنة اصلح قلوب الناس للفقراء.

از قصار شنيدم كه گفت سى سال سفر كردم و دل مردم را براى يارى فقرا همراه مى‌كردم.

زار رجل داود الطائى فقال يا ابا سليمان كانت نفسى تنازعتى الى لقائك مند زمان فقال لا بأس اذا كانت الابدان هادئة و القلوب ساكنة فالتلاقى ايسره. مردى داود طائى را ديدار كرد و گفت يا با سليمان ديرگاهست تا نفس مرا بديدار تو مى‌كشد گفت باك نيست هرگاه بدنها و دلها آرام يافته باشد فوت ديدار چندان نيست.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: گرما و گرسنگى.

[٥] - مب: ندارد.

[٦] - مب: براى چه خرم كه نه بر من واجب است.

[٧] - مب: نخرى.

[٨] - مب: ديگرى فراز آمد و.

[٩]- مب: خريدن آن چيز كى آرزوى توست فرا گير و هرچ خواهى.

[١٠] - مب: آنچ بايست.

[١١] - مب: تسعرى. شرح زكريا، چاپ مصر: مع الشجرى.