ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٤٤ - باب پنجاه و سوم در اثبات كرامات اولياء

و قسمتى‌[١] بعمارت بستان كنم و قسمتى‌[٢] بر مسكينان و راه‌گذران بكار دارم‌[٣].

[حمزة بن عبد اللّه العلوى گويد نزديك ابو الخير تيناتى شدم و اعتقاد كرده بودم كه بر وى سلام كنم و هيچيز نخورم چون از نزديك او بيرون آمدم، پاره فرا شدم، وى از پس من مى‌آمد و طبقى طعام بر دست گفت اى جوان‌مرد بخور ازين طعام ما كه از نيّت تو راست شد و ابو الخير تيناتى مشهور بود بكرامات‌[٤]].

ابو نصر سرّاج گفت كى ما بتستر رسيديم آنجا خانه ديديم در جايگاه كه سهل بن عبد اللّه خود را ساخته بود[٥] مردمان آن خانه را خانه شير[٦] همى‌خواندند، ما بپرسيديم كه چرا چنين ميخوانند[٧]، گفتند شيران‌[٨] پيش سهل [عبد اللّه‌[٩]] آمدندى [و ايشانرا درين خانه فرستادى‌[١٠]] و ايشانرا گوشت دادى و ميزبانى كردى‌[١١] پس ايشانرا رها كردى [تا برفتندى‌] [و اهل تستر بدين سخن متّفق بودند[١٢]].

از ابراهيم رقّى حكايت كنند كه او گفت بسلام ابو الخير تيناتى شدم، نماز شام مى‌كرد، سورت فاتحه راست بر نتوانست خواند[١٣]، با خويشتن گفتم رنج من‌[١٤]

[١] - مب: سيكى.

[٢] - مب: سيكى.

[٣] - مب: و رهگذريان نفقه كنم.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - مب: گويد در تستر بودم در قصر سهل عبد اللّه خانه ديدم.

[٦] - مب: كى آن خانه را بيت السباع.

[٧] - مب: مردمان را از آن پرسيدم.

[٨] - مب: سباع.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١]- مب: ميزبانى كردى و گوشت دادى.

[١٢] - متن عربى: اين روايت قبل از روايت حمزة بن عبد اللّه علوى است. آنچه ميان‌[] است« مب» ندارد.

[١٣] - مب: ابراهيم دقى حكايت كند كى قصد زيارت ابو الخير تيناتى كردم بنزديك وى رفتم سلام كردم چون نماز شام بكرد فاتحه راست نخواند.

[١٤] - مب: سفر من.