ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٧ - باب دوم در ذكر مشايخ اين طريقه و آنچه از سيرة و قول ايشان دليل كند بر تعظيم شريعت

و گويد علم فنا و بقا بر اخلاص وحدانيّت گردد و درستى عبوديّت و هرچه جز اين بود آنست كى ترا بغلط افكند و زندقه آرد.

و گويد سفله آن بود كه در خداى عزّ و جلّ عاصى شود.

و از ايشان بود ابو بكر الحسين بن على بن يزدانيار رحمة اللّه عليه از ارمنيه‌[١] بود و ويرا اندر تصوّف طريقتى بود مخصوص بوى و عالم بود و بعضى را از عراقيان‌[٢] منكر بودى اندر اطلاقهاى لفظ ايشان.

ابن يزدانيار گويد نگر طمع دوستى خداى نكنى با دوستى فضول و نگر طمع انس نكنى با خداى و تو انس مردمان دوست دارى و نگر طمع منزلت نكنى نزديك خداى با دوستى منزلت نزديك مردمان.

و از ايشان بود ابو سعيد بن الاعرابى نام وى احمد بن محمّد بن زياد البصرى بود و بحرم مجاور بود و وفاة او آنجا بود اندر سنه احدى و اربعين و ثلثمايه و صحبت جنيد و عمرو بن عثمان مكّى كرده بود و نورى و پيران ديگر.

ابن الاعرابى گويد كى زيان كارترين زيان‌كاران آنست كى عمل نيكو خويش مردمانرا ظاهر كند و بمبارزت بيرون آيد بگناه با آنك بوى نزديك‌ترست از رگ جان.

و ازين طايفه بود ابو عمرو محمد بن ابراهيم الزجاجى النيسابورى مجاور مكّه بود و وفاة او اندر سنه ثمان و اربعين و ثلثمايه بود.

[ابو] عمرو بن نجيد گويد كى ابو عمرو زجاجى را پرسيدند كه چرا چندان تغيّر اندر تو پيدا آيد بوقت تكبير احرام فريضها گفت زيرا كه من افتتاح فريضه بخلاف صدق همى‌كنم هركه گويد اللّه اكبر و اندر دل وى چيزى بود بزرگتر از

[١] - چنين است در« متن عربى» و« اصل» و« مب» و ظاهرا بايد ارميه باشد چنانكه در طبقات الصوفيه سلمى و نفحات الانس آمده است.

[٢] - متن عربى: و كان ينكر على بعض العارفين.