ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٦ - باب دوم در ذكر مشايخ اين طريقه و آنچه از سيرة و قول ايشان دليل كند بر تعظيم شريعت

هم او راست گويد گرسنگى چون قناعت باز و مساعدة كند نتيجه فكرت بود و چشمه حكمت و زندگانى دانش و چراغ دل بود.

هم او راست كى گويد كى فاضلترين عمل بندگان نگاهداشتن وقت ايشان است و اين آن بود كى اندر عمل تقصير نكنند و از حد فراتر نشوند.

هم او گويد كه هر كى ادب از حكيم فرا نگرفته باشد هيچ مريد بوى بادب نگردد.

و از ايشان بود ابو بكر عبد اللّه بن طاهر الابهرى از اقران شبلى بود و از پيران كوهستان [صحبت يوسف بن الحسين كرده بود] و پيران ديگر، وفاة او اندر سنه ثلثين و ثلثمايه بود.

منصور عبد اللّه گويد ابو بكر طاهر گفت از حكم درويش آنست كى او را رغبت نبود پس اگر بود و چاره نباشد رغبت وى از كفايت فراتر نشود.

و هم باين اسناد ابو بكر طاهر گويد چون با كسى دوستى كنى براى خداى، بدنيا باز و بسيار مياميز.

و از ايشان بود ابو الحسين بن بنان رحمة اللّه عليه، نسبت بابو سعيد خرّاز كردى، از بزرگان و پيران مصر بود.

ابن بنان گويد هر صوفى كى اندوه روزى در دل دارد ويرا كسب اولى‌تر.

و گويد نشان آرام دل با خداى عزّ و جلّ آنست كى بدانچه نزديك خدايست ايمن‌تر باشد از آنك اندر دست او بود.

و گويد از خويهاى دنى دور باشيد همچنانك از حرام.

و از ايشان بود ابو اسحق ابراهيم بن شيبان القرميسينى رحمة اللّه عليه، پير وقت خويش بود و صحبت ابو عبد اللّه مغربى كرده بود و صحبت خوّاص و پيران ديگر.

ابراهيم شيبان گويد هر كى خواهد كه از جمله بطّالان بود گو رخصت را ملازم گير.