ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٧٣ - باب دوم در ذكر مشايخ اين طريقه و آنچه از سيرة و قول ايشان دليل كند بر تعظيم شريعت

سريج و اندر ادب ثعلب و اندر حديت ابراهيم حربى.

و ازين طايفه بود ابو محمّد عبد اللّه بن منازل رحمة اللّه عليه پير ملامتيان بود، يگانه وقت خويش بود و صحبت حمدون قصّار كرده بود و عالم بود و حديث بسيار نبشته بود و وفات او بنشابور بود، اندر سنه تسع و عشرين يا ثلثين و ثلثمايه بود.

عبد اللّه منازل گويد هيچكس فريضه ضايع نكند از فريضها الّا كه مبتلا گردد بضايع كردن سنّتها و هر كى بترك سنّت مبتلا گردد زود بود كه ببدعت مبتلا گردد.

احمد بن عيسى گويد كه عبد اللّه منازل گويد كه فاضلترين وقتهاى تو آنست كه از خواطر و وسواس نفس رسته باشى و وقتى كى مردمان از ظنّ بد تو رسته باشند.

و ازين طايفه بود ابو على محمّد بن عبد الوهّاب الثقفى امام وقت بود و صحبت ابو حفص كرده بود و آن حمدون قصّار و تصوّف بوى آشكارا شد بنشابور و وفاة او اندر سنه ثمان و عشرين و ثلثمايه بود.

منصور بن عبد اللّه گويد كه ابو على ثقفى گفت اگر مردى همه علمها حاصل كند و طريقتهاء مردان بداند بجايگاه مردان نرسد مگر برياضت از پيرى يا امامى يا مؤدّبى نصيحت كننده و هركى ادب از استادى فرا نگرفته باشد كى عيبهاى وى بازو نمايد و رعونتهاى نفس، بدو اقتدا كردن روا نبود اندر درست كردن معاملات.

ابو على ثقفى گويد كه زمانه آيد برين امّت كى زندگانى مؤمن اندرو خوش نباشد مگر خويشتن اندر منافقى بسته باشند.

هم او گويد افّ ازين شغلهاى دنيا چون بر كسى اقبال كند و افّ از حسرت وى چون برگردد و عاقل آنست كى ميل بچيزى نكند كچون اقبال كند مشغله باشد و چون برگردد حسرت بود.

و ازين طايفه بود ابو الخير الاقطع رحمة اللّه عليه، باصل مغربى بود بتينات بودى و ويرا كرامات بودى و فراستى نيز داشتى و حال او بزرگ بود و وفاة