ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٠٣ - باب پنجاه و دوم در سماع

و گفته‌اند سماع بر دو قسمت بود، سماعى بود بشرط علم و صحو، و شرط مستمع آنست كى اسماء و صفات داند و اگر نداند اندر كفر محض افتد و سماعى بود بشرط حال، خداوند او بايد كه از احوال بشريّت فانى گشته باشد و از آثار[١] حظوظ پاك بود بظهور احكام حقيقت‌[٢]].

[و حكايت كنند از احمد ابى الحوارى كه گفت بو سليمان دارانى را پرسيدم از سماع گفت دو از يكى دوستر دارم‌[٣]].

ابو على رودبارى را پرسيدند از سماع‌[٤] گفت كاشكى سر بسر برستمى‌[٥].

ابو الحسين نورى را پرسيدند از صوفى گفت آن [بود[٦]] كه سماع بشنود و اسباب كه دارد ببخشد[٧].

ابو عثمان مغربى گويد هركه سماع دعوى‌[٨] كند [و از] آواز [هاى‌] مرغان و چريدن‌[٩] دد و آواز درها[١٠]] و باد او را سماع نيفتد، او اندر دعوى دروغ‌زن‌[١١] بود.

[١] - اصل: بآثار. مطابق متن عربى اصلاح شد.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - متن عربى: من الاثنين احب الى من الواحد. از دو كس بشنوم دوستر دارم تا از يكى شنوم.

[٤] - مب: از سماع پرسيدند.

[٥] - مب: از آن بجستمى. اين روايت در متن عربى و« مب» بعد از روايت بو الحسين نورى است.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: ايثار كند.

[٨] - اصل: دعوى اين.

[٩]- مب: و جريدن درها. متن عربى و صرير الباب. و غريچست در. اصل بى‌شبهه غلط است از مترجم يا كاتب.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: و جستن باد سماع نكند مفتن و مدعى. متن عربى، نسخه بغداد: مفتر مدع.

چاپ مصر، شرح زكريا: فقير مدع.