ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٣٥٧ - باب سى و چهارم در فتوّت

جنيد را پرسيدند از جوانمردى‌[١] گفت آنست كه با درويشان تفاخر نكنى و با توانگران معارضه نكنى.

[نصرابادى گويد مروّت شاخى است از فتوّت و آن برگشتن است از هر دو عالم و هرچه دروست و ننگ داشتن از آن هر دو.

محمد بن على التّرمذى گويد جوانمردى آنست كه راه گذرى و مقيم، نزديك تو هر دو يكى باشد[٢]].

عبد اللّه بن احمد بن حنبل گويد كه از پدر پرسيدم‌[٣] از جوانمردى گفت دست بداشتن [از] آنچه دوست دارى از بهر آن‌كه ازو ترسى.

كسى ديگر را پرسيدند از جوانمردى گفت آنكه تميز نكنى بطعام خويش كه كافرى خورد يا وليّى‌[٤].

جنيد گويد رنج بازداشتن است و آنچه دارى بذل كردن‌[٥].

سهل بن عبد اللّه گويد فتوّت متابعت سنّت بود[٦].

و گفته‌اند فتوّت آنست كه چون سائلى بديدار آيد [ازو] بنگريزى.

[١] - مب: فتوت.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: كى از پدرم شنيدم از جوانمردى. متن عربى: سئل ابى ما الفتوة. از پدرم پرسيدند كه فتوت چيست.

[٤] - مب: كى طعام بكافر دهى يا ولى.

[٥] - مب: اضافه دارد: و از بعضى علما شنيدم كى گفت گبرى ميزبانى خواست از ابراهيم ٧ گفت بشرط آن كى مسلمان شوى گبر برفت حق تعالى با ابراهيم ٧ وحى فرستاد كى پنجاه سالست كه ما او را طعام مى‌دهيم با كفر وى اگر تو او را طعام دادى بى‌تبديل دين چه بودى. مطابق متن عربى است.

[٦] - مب: اتباع سنت است، و گفته‌اند وفا و حفاظ است. اصل: ندارد.