ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٦٢ - باب پنجاه و سوم در اثبات كرامات اولياء

[استاد امام گويد قدّس سرّه‌[١]] كه كرامات اينست‌[٢] كه علم را برو نگاه داشتند.

و گويند فضيل بر كوهى بود از كوههاء منا[٣] و گفت كه اگر وليّى از اولياء خداى، اين كوه را گويد كه برو، برود، كوه در حركت آمد فضيل گفت ساكن باش كه بدين نه ترا ميخواهم، كوه ساكن شد[٤].

عبد الواحد زيد بابو عاصم بصرى گفت چه كردى آن‌وقت كه حجّاج ترا مى‌جست‌[٥] گفت [من‌[٦]] اندر منظرى‌[٧] بودم، در سراى بزدند[٨] و درآمدند و مرا از آنجا برداشتند چون بنگريستم‌[٩] خويشتن را بر [كوه‌[١٠]] بو قبيس ديدم بمكّه گفتم طعام از كجا آوردى‌[١١] گفت [چون وقت روزه گشودن بودى‌[١٢]] پيرزنى بيامدى بر آنجا و آن دو قرص كه ببصره روزه گشادمى‌[١٣] بياوردى‌[١٤]، عبد الواحد گفت آن دنيا بود خداى تعالى فرموده بود كه ابو عاصم را خدمت كن‌[١٥].

[١] - مب: ندارد.

[٢] - مب: بر حقيقت اين كرامتى بود.

[٣] - مب: بر كوهى از كوههاء منا بود با وى جماعتى بودند فضيل.

[٤] - مب: حركت كن حركت كند آن كوه بجنبايش( ظ: بجنبش) آمد فضيل گفت بيارام ترا نخواستم بدين.

[٥] - مب: چون حجاج ترا طلب كرد چون كردى.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: در غرفه خويش.

[٨] - مب: در بكوفتند.

[٩]- مب: كسى مرا بينداخت نگاه كردم.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: عبد الواحد گفت از كجا مى‌خوردى.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: پيرزنى بوقت افطار بيامدى و آن دو گرده كى ببصره مى‌خوردمى.

[١٤] - اصل: پيش من آورد.

[١٥] - مب: آن دنياست كى حق تعالى او را فرموده است تا خدمت بو عاصم كند.