ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦٠٠ - باب پنجاه و دوم در سماع

هيچكس، من در روى افتادم آن ميزبان اشارت كرد تا غلام خاموش شد[١].

جنيد را پرسيدند[٢] [كه‌[٣]] چون است كه مردم آراميده‌[٤] بود چون سماع بشنود[٥] حركت اندرو پديدار[٦] آيد گفت آنگه كه خداوند[٧] تعالى فرزند[٨] آدم را از پشت آدم‌[٩] [٧‌[١٠]] بيرون آورد بر مثال ذرّه [و] بايشان خطاب كرد [گفت الست بربّكم‌[١١]] خوشى سماع كلام خداوند تعالى‌[١٢] بر ارواح [ايشان‌] ريخت چون سماع شنوند از آن‌[١٣] ياد كنند، روح بحركت اندر آيد[١٤].

از استاد ابو على شنيدم [رحمه اللّه‌[١٥]] كه سماع حرامست بر عام‌[١٦] زيرا كه ايشانرا نفس ماندست‌[١٧] و زاهدانرا مباحست از [بهر] آنك ايشان مجاهدت كرده‌[١٨] باشند و مستحبّ است اصحاب ما را[١٩]، از [براى‌[٢٠]] زندگى دل ايشان.

[١] - مب: و من هرگز خوشتر از آن آواز نشنيده بودم بر وى درافتادم آن مرد اشارت كرد غلام را تا خاموش شد.

[٢] - مب: گفتند.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: آرميده.

[٥] - مب: كنند.

[٦] - مب: در وى پديد.

[٧] - مب: خداى.

[٨]- مب: ذريت.

[٩] - مب: او.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: ندارد.

[١٢] - مب: سخن خويش.

[١٣] - مب: ياران آن.

[١٤] - مب: فرا حركت آيند.

[١٥] - مب: ندارد.

[١٦] - مب: عوام.

[١٧]- مب: مانده بود.

[١٨] - مب: مجاهدتها كشيده.

[١٩] - مب: و صوفيانرا مستحب است.

[٢٠] - مب: ندارد.