ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦١٥ - باب پنجاه و دوم در سماع

بر پاى گيريد ويرا بر پاى گرفتم گفت مرا از شيخ زفانم گويند[١]].

گويند شبى تا بصبح دقّى برين بيت بر پاى ايستاده بود و مى‌افتاد و برمى‌خاست‌[٢] و مردمان [بر پاى‌[٣]] ايستاده ميگريستند و [بيت اين بود[٤]].

شعر:

احمد بصرى گويد[٥] سهل بن عبد اللّه را بسيار[٦] خدمت كردم هرگز نديدم كه از سماع قرآن و ذكر، هيچ تغيّر در وى آمدى بآخر عمر رسيد[٧] پيش او [اين آيت‌[٨]] برخواندند. فاليوم لا يؤخذ منكم فدية.

تغيّرى اندر وى آمد و بلرزيد و بيفتاد و از هوش بشد چون با هوش آمد گفتم اين چه بود[٩] گفت يا حبيبى ضعيف شديم.

[ابن سالم گويد كه يك‌بار ديگر در پيش سهل برخواندند كه الملك يومئذ الحقّ للرّحمن متغيّر شد او را گفتم در آن معنى گفت ما ضعيف گشتيم‌] و اين صفت بزرگان بود [كه‌] هيچ وارد بر ايشان اندر نيايد الّا كه ايشان بزرگتر از آن باشند[١٠].

[١] - ظ: مرا شيخ زفان گويند. مطابق متن عربى: انا الشيخ الزفان. و زفان پاى‌كوب و رقاص را گويند.

[٢] - مب: دقى شبى تا بامداد مى‌بنشست و مى‌برخاست بدين بيت.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: ندارد.

[٥] - اصل: كسى گويد از بصره. خلاف متن عربى است.

[٦] - مب: سالها.

[٧] - مب: كى وى متغير شد در سماع يا از خواندن قرآن يا غير آن چون آخر عمرش بود.

[٨] - مب: ندارد.

[٩] - مب: متغير شد و مرتعد و خواست كى بيفتد چون با حال صحو آمد ويرا پرسيدند.

[١٠]- مب: واردى در وى اثر نكند كى او قوى‌تر از آن وارد باشد.