ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٦١٢ - باب پنجاه و دوم در سماع

ترا[١]؟ گفتم [يا سيّدى‌[٢]] خداى [تعالى‌[٣]] مرا بدين مبتلا[٤] نكرد و اگر اين حال پيش آمدى ندانم كه حال چگونه‌[٥] بودى [پس مرا] گفت هيچيز توانى خواند[٦] گفتم توانم [گفت بگو[٧]] اين بيت بگفتم‌[٨].

[شعر[٩]]:

شيخ مصحف فراهم گرفت [و فرا گريستن ايستاد] و ميگريست تا محاسن وى تر شد، مرا رحمت آمد بر وى‌[١١]، [از بس كه بگريست‌[١٢]] پس مرا گفت [يا پسر] مردمان رى را ملامت كردى كه ترا گفتند يوسف بن الحسين زنديق است و از وقت نماز تا اكنون قرآن مى‌خواندم‌[١٣] كه چشم من آب نگرفت‌[١٤] و بدين بيت [كه تو گفتى‌] قيامت از من برآمد[١٥].

دقّى گويد كه از درّاج شنيدم كه گفت من و پسر فوطى‌[١٦] بر [كنار] دجله‌

[١] - مب: و كنيزكى خرم تو را از زيارت من بازداشتى.

[٢] - مب: ندارد.

[٣] - مب: ندارد.

[٤] - مب: ممتحن.

[٥] - مب: ندانم چون.

[٦] - مب: چيزى بر توانى گفت.

[٧] - مب: ندارد.

[٨] - مب: برگفتم.

[٩] - مب: ندارد.

[١٠] - اصل، مب: دايما. مطابق متن عربى اصلاح شد.

[١١]- مب: و جامه همه تر كرد چنانك مرا بر وى رحمت آمد.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - مب: اهل رى را ملامت مكن كى يوسف حسين را زنديق خواندند كى از وقت نماز باز قرآن مى‌خوانم.

[١٤] - مب: يك قطره آب از چشم من بيرون نيامد.

[١٥] - مب: برخاست.

[١٦] - مب: ابن الفوطى.