ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٩٧ - باب پنجاه و دوم در سماع

پيغامبر گفت صلّى اللّه عليه [و سلّم‌[١]] كه [لا.

و] آواز خوش نعمتى است كه خداى عزّ و جلّ كسى را دهد[٢] حق عزّ اسمه‌[٣] ميگويد يزيد فى الخلق ما يشاء گفته‌اند[٤] آواز خوش [بود].

و خداوند تعالى آواز منكر را نكوهيده است‌[٥] [چنانك‌] گفت انّ انكر الأصوات لصوت الحمير.

و آواز خوش [را[٦]] دوست داشتن و بدو راحت يافتن، كس اين را[٧] منكر نتواند بود[٨] زيرا كه اطفال بآواز خوش آرام گيرند و اشتران سختى بار گران در باديه دراز و گرم و تشنگيها همه بكشند بخوشى حدا[٩] [خداوند تعالى ميگويد افلا ينظرون الى الابل كيف خلقت‌[١٠]].

اسمعيل بن عليه گويد با شافعى رضى اللّه عنه ميرفتم بوقت گرمگاهى‌[١١] [بجايى بگذشتيم‌] كسى چيزى ميگفت، وى‌[١٢] گفت [بيا تا] آنجا شويم، شديم [تا آنجا[١٣]] [پس مرا] گفت خوشت [مى‌] آيد گفتم نه گفت ترا حسّ نيست.

[١] - مب: ندارد.

[٢] - اصل: با كسى كند.

[٣] - مب: چنان كه.

[٤] - مب: در تفسير آورده‌اند كى.

[٥] - مب: آواز غليظ بنكوهيده است.

[٦] - مب: ندارد.

[٧] - مب: آنرا.

[٨] - مب: بودن.

[٩]- مب: سختيها و بارهاء گران در باديهاء دراز و تشنگى و گرما نشكند الا بآوازهاء خوش و حدا كردن عرب.

[١٠] - مب: ندارد.

[١١] - مب: روزى گرمگاه.

[١٢] - مب: شافعى.

[١٣] - مب: ندارد.