ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥٦ - باب دوم در ذكر مشايخ اين طريقه و آنچه از سيرة و قول ايشان دليل كند بر تعظيم شريعت

است يا زنده و اندر پوست او رگى بود مانند اللّه.

ابن جّلا گويد با استاد خويش همى‌رفتم كودكى ديدم سخت نيكو بود گفتم يا استاد چگوئى خداى اين را عذاب كند گفت بوى نگاه كردى بينى آنچه بينى بعد از وى بيست سال قرآن فراموش كردم.

و ازين طايفه بود ابو محمّد رويم بن احمد باصل بغدادى بود و از پيران بزرگ بود و وفات وى اندر سنه ثلاث و ثلثمايه بود و مقرى بود و فقيه بر مذهب داود.

رويم گويد از حكم حكيم است كى حكمها بر برادران فراخ دارد و بر خويشتن تنگ فراگيرد كى بر ايشان فراخ بكردن اتّباع علم بود و بر خويشتن تنگ بكردن از حكم ورع بود.

ابو عبد اللّه خفيف گويد رويم را گفتم مرا وصيّتى كن گفت اين كار نيابى مگر ببذل روح، اگر اين توانى و الّا مشغول مباش بترّهات صوفيان و ترّهات بترين چيزها بود كه خلقان همه رسم نگاه دارند و اين طايفه حقيقت.

رويم گفت كى نشستن تو با هر گروهى كه بود از مردمان بسلامت‌تر از آنك با صوفيان، بحكم آنك همه خلق مطالبت ايشان‌[١] ظاهر شرع بود مگر اين طائفه كه مطالبت ايشان حقيقت ورع بود و دوام صدق و هركه با ايشان نشيند و خلاف كند ايشان را بر آنچه ايشان بدان متحقّق‌اند خداى تعالى نور ايمان از دلش بازستاند.

رويم گويد اندر بغداد روزى بوقت گرمگاه بكوئى بگذشتم تشنگى بر من غلبه كرد آب خواستم از سرائى و كودكى در بگشاد و كوزه آب اندر دست، چون مرا ديد گفت صوفى بروز آب خورد پس از آن بروز هرگز روزه نگشادم.

[١] - مب: كه مطالبت همه خلق. و مترجمان متن اين گفته را باختصار آورده‌اند زيرا متن عربى چنين است: فان كل الخلق قعدوا على الرسوم و قعدت هذه الطائفة على الحقائق و طالب الخلق كلهم انفسهم بظواهر الشرع و طالب هولاء انفسهم بحقيقة الورع و مداومة الصدق.