ترجمه رساله قشيريه - عثماني، حسن بن احمد - الصفحة ٥١٨ - باب چهل و ششم در توحيد

شبلى گويد هركه بر يك ذرّه علم توحيد رسيد عاجز بود از برگرفتن پشه‌[١] از گرانى آنچه بر وى بود[٢].

ابو نصر سرّاج گويد شبلى را پرسيدند گفتند ما را خبر گو[٣] از توحيد مجرّد بزبان حقّ مفرد گفت ويحك هركه از توحيد جواب دهد بعبارت، ملحد بود[٤] و هركه بدو اشارت كند ثنوى بود[٥] و هركه بدو اشارت‌[٦] كند بت‌پرست بود و هركه درو[٧] سخن گويد غافل بود و هركه ازو[٨] خاموش شود جاهل بود و هركه پندارد كه بدو رسيد او را[٩] حاصل نبود و هركه اشارت كند كه او[١٠] نزديك است او دور است و هركه از خويشتن وجد [ى‌] نمايد او نيافتست‌[١١] و هرچه تمييز كنند [بوهم‌[١٢]] و آنرا ادراك كنند بعقل‌[١٣] در تمامتر [ين‌] معانى آن، همه با شما گردد همچون شما محدث و مصنوع بود[١٤] [ليس كمثله شى‌ء و هو السميع البصير[١٥]].

[١] - مب: مطلع گردد از برگرفتن پشه عاجز شود.

[٢] - مب: نهاده باشند.

[٣] - مب: پرسيدند كى ما را خبر ده.

[٤] - مب: باشد.

[٥] - مب: باشد.

[٦] - مب: بوى ايما.

[٧] - مب: در وى.

[٨] - مب: از وى.

[٩]- مب: كى بوى رسيده است ويرا.

[١٠] - مب: كى وى.

[١١] - مب: گم گرديده باشد.

[١٢] - مب: ندارد.

[١٣] - اصل: و هركه تميز كند بوهم و آنرا ادراك كند بعقل.

[١٤] - مب: با شما دادست و بر شما ردست محدث و مصنوع است هم‌چنان.

[١٥] - مب: ندارد.